Selecteer een pagina

Mensen mensen wat een ideeën – wat een energie – Plannen, plannen, plannen! ‘Een Deltaplan’, ‘Energietransitie is leuk en het is te doen’ ‘slimmer douchen (?)’ Nee: ‘minder spullen’ tot wij hier in Amstelveen het duurzaamste eilandje zijn onder de rook van Schiphol.
Deze transitie is onze eigen nieuwe versie van het oeroude, prachtige verhaal van alle tijden. Verhaal van het volkje dat op weg gaat naar nieuw land. Het verhaal van uittocht, wegtrekken en opnieuw beginnen. Weg dus uit het land van de oude gewoontes, de vastgeroeste economie, de systemen, de zo-is-en-het-kan-niet-anders- tot-in-de-eeuwigheid-amen. Durf los te laten op weg te gaan naar een land dat je niet kent – het verhaal is zo oud als de mens en nu opnieuw, meer nodig dan ooit, alleen: wie bepaalt de weg door de weg door de woestijn, want we zijn er niet zomaar in dat land van nieuw begin!
In het oude verhaal is dat de Allerhoogste. Dus sta me toe aan het slot van deze prachtige dag vol plannen twee tips van de Allerhoogste mee te geven, een paar van die woorden die Mozes de berg afdroeg en die we geboden zijn gaan noemen: woorden om goed te leven in het land: Ze staan ergens in dat oude boek – Leviticus 25 voor wie het wil weten
Eén: de plek waar je bent, de grond waar je nu staat – is niet van jou om ermee te doen wat je wilt, maar jou gegeven om zo te leven dat je kinderen en de kinderen van je kinderen goed leven kunnen. Wees er zuinig op.

Twee: weet van ophouden. Na zes dagen een dag; maar ook – na zes jaar een jaar. En het zevende jaar: Staak!, rust, hou sabbat. Zodat de economie niet over jouw heerst. Zaai dan niet, oogst dan niet, werk dan niet. Kijk hoe rijk je bent en leef van de overvloed van de jaren ervoor. Dat jaar is een feestjaar, voor iedereen van hoog tot laag. Een heel nieuw soort vrijheid –
*
Ach, dromen van 600 v Chr… ooit, misschien toen, maar nu? De economie, de getallen, de groei, de politieke haalbaarheid. Het is niet te stoppen!
Het lot van ons moderne mensen die de sabbat zijn vergeten – we kunnen niet meer staken, wachten, rusten, we zijn 24/7, kortademig geworden, zelfs de rust plannen we in, Liefst met een budgetvlucht naar een ver oord onder de zon.
Of toch, beste mensen; zullen we weer eens rusten – stil vallen – ergens blijven – nietsdoen? Wandelen in je oude spijkerbroek in het heempark dat deze dagen zo prachtig kleurt, door de regen fietsen, ons vervelen, thuis blijven, liefhebben en praten. Zullen we weer eens staken – en de economie de economie laten – de groei de groei – de spullen de spullen. En dan ruimte maken voor een oud verhaal, een oude vraag, een oud verlangen: wat maakt het leven nu echt goed in dit land dat mij gegeven is?
Want niets is duurzamer dan deze belofte en dit verlangen: zo te wonen in je land, je stad, je plek, dat je kinderen en de kinderen van je kinderen zullen zeggen: hier is het goed. En als wij oud zijn of nog ouder zullen zij kunnen zeggen – dank je wel voor deze mooie plek.